Die uitspraak spreekt mij aan.
Het liefst experimenteer ik op basis van mensfiguren. Met wat zachtere steensoorten of klei probeer ik tot soepele, organische vormen te komen. Binnen de beperking van het menselijk lichaam of een portret wil ik een compositie creëren, die ook als abstractie mooi is. Daarbij ga ik steeds meer afwijken van de juiste verhoudingen. Er moeten spanning en dynamiek in zitten.
Steen en klei vereisen verschillende technieken. Met klei bouw je op, heerlijk intuïtief werken met oog en hand. Soms laat ik een beeld gieten in brons of neolith. Met twee of drie dezelfde beelden in een bepaalde positie t.a.v. elkaar geplaatst, ontstaat zo een nieuw kunstwerk. Het ritme van de herhaling versterkt het beeld.
Bij steen hak je er delen van af. De vorm en weerbarstigheid van de steen dwingen je om je aan te passen en af te wijken van de realiteit. Dat maakt het spannend. Ik bewerk het beeld zoveel mogelijk rondom, opdat het van alle kanten een interessant profiel oplevert. Elk beeld en elke steen heeft een eigen karakter. Beeldhouwen is voor mij daarom een route van verrassingen.
